Η παύλα - The Dash, ένα ποίημα της Linda Ellis

Οι πρόσφατες αποδημίες φιλτάτων ανθρώπων / συνοδοιπόρων σ' αυτή τη ζωή συνέπεσαν με το άκουσμα ενός ποιήματος της Linda Ellis, The Dash. Το βρήκα τόσο επίκαιρο που το καταγράφω εδώ σε δική μου μετάφραση...

Διάβασα για κάποιον που σηκώθηκε να μιλήσει
στην κηδεία ενός φίλου του.
Αναφέρθηκε στις ημερομηνίες που ήσαν γραμμένες στην ταφόπλακα
από την αρχή … μέχρι το τέλος.

Ανέφερε πως πρώτα γραφόταν η ημερομηνία γέννησης
και μετά διάβασε με δάκρυα την επόμενη ημερομηνία
αλλά, είπε, την περισσότερη σημασία είχε 
η μικρή παύλα ανάμεσα σε αυτά τα δύο χρόνια.

Γιατί αυτή η μικρή παύλα αντιπροσωπεύει όλον τον χρόνο
που έζησαν στη Γη.
Και τώρα μόνον αυτοί που τους αγάπησαν
γνωρίζουν πόσο αξίζει αυτή η μικρή παύλα.

Γιατί δεν έχει καμμιά σημασία τι κατέχουμε,
τ´ αυτοκίνητα… το σπίτι… το χρήμα.
Αυτό που έχει σημασία είναι το πώς ζούμε κι αγαπάμε
και ξοδεύουμε αυτή την «παύλα».

Ας σκεφτούμε
Μήπως υπάρχουν πράγματα που θέλουμε ν´ αλλάξουμε

Γιατί δεν ξέρουμε πόσος χρόνος μας μένει

να τα τακτοποιήσουμε.

Αν μπορούσαμε ας κόψουμε ταχύτητα
να σκεφτούμε τι είναι αληθινό
και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε
το πώς αισθάνονται οι άλλοι.

Κι ας μην βιαζόμαστε να θυμώνουμε

κι ας δείχνουμε την εκτίμησή μας πιο συχνά

κι ας αγαπάμε τους ανθρώπους που συμμετέχουν στη ζωή μας

κι ας είναι αυτή η αγάπη πρωτόφαντη.

Ας συμπεριφερόμαστε ο ένας στον άλλον με σεβασμό
κι ας χαμογελούμε πιο συχνά

Κι ας θυμόμαστε πως αυτή η μικρή “παύλα”

Μπορεί να διαρκέσει ακόμα λίγο.

Έτσι, όταν έρθει η ώρα να μιλήσουν για τη δική ΜΑΣ τη ζωή
αναφέροντας τις δικές ΜΑΣ πράξεις
θα είμαστε περήφανοι για τα πράγματα που θα πουν

για το πώς ζήσαμε τη δική ΜΑΣ μικρή “παύλα” ?

I read of a man who stood to speak
at the funeral of a friend.
He referred to the dates on the tombstone
from the beginning … to the end.

He noted that first came the date of birth

and spoke the following date with tears,
but he said what mattered most of all

was the dash between those years.

For that dash represents all the time
that they spent alive on earth.
And now only those who loved them
know what that little line is worth.

For it matters not, how much we own,
the cars… the house… the cash.
What matters is how we live and love
and how we spend our dash.

So, think about this long and hard.
Are there things you’d like to change?
For you never know how much time is left
that can still be rearranged.

If we could just slow down enough

to consider what’s true and real
and always try to understand
the way other people feel.

And be less quick to anger
and show appreciation more
and love the people in our lives

like we’ve never loved before.

If we treat each other with respect
and more often wear a smile,
remembering that this special dash
might only last a little while.

So, when your eulogy is being read,
with your life’s actions to rehash…
would you be proud of the things they say
about how you spent YOUR dash?

Εδώ η Havva Ramadan διαβάζει στ' αγγλικά το ποίημα.