Οι σκύλοι μας...

Στο σπίτι - όσο ζούσαμε σε κανονικό σπίτι, με αυλή, χώμα, δέντρα, όχι στα σημερινά μπετονένια κλουβιά... - είχαμε πάντα ζωάκια. Μερικά παπαγαλάκια, χελώνες, γάτες - μέτρησα κάποτε στην αυλή μας 31 γάτες, το υπόγειο (που ανήκε στην ιδιοκτήτρια του σπιτιού) είχε μια μισοανοιγμένη πόρτα, κι είχε μετατραπεί σε αποθήκη επίπλων και μαιευτήριο / νεκροταφείο γατιών και βασίλειο ψύλλων... 

     Αλλά, κυρίως, ΣΚΥΛΟΥΣ. Πολύτιμη παρέα, για ένα μικρό μοναχικό παιδί, αλλά κι αργότερα… Και φαίνεται πως οι σκύλοι συντροφεύουν τον άνθρωπο εδώ και 15 χιλιάδες χρόνια, όπως λένε οι αρχαιολόγοι... 
     Τώρα, που «τακτοποιώ» κάποια πράγματα, πέρασαν μπροστά μου οι εικόνες τους, κι αυτές άνοιξαν «παράθυρα» σε αναμνήσεις, άλλες καλές κι άλλες στενάχωρες!

Η Κέννυ (bouvier de Flandres), την είχε φέρει η μητέρα μου από τη Γαλλία. Ο παιδίατρος και φίλος της οικογένειας έφριξε, που την είδε, είπε πως θα κάνει κακό "στο παιδί" (τρομάρα του, τόσα ήξερε, τόσα έλεγε), πήρε τον σκύλο στο κτήμα ο πατέρας μου, του τον δηλητηρίασε κάποιος γείτονας... 

Ο Dick, γνήσιος Ελληνικός γκέκας, τον έφερε ο πατέρας μου όταν ήμουν 4 ετών. Καλός και δυνατός σκύλος [*]. Πάλι κάποιος είπε τη σαχλαμάρα του, τον πήρε κι αυτόν στο κτήμα ο πατέρας μου, τον δηλητηρίασε κι αυτόν κάποιος...  

 

ο Μεγαλέξανδρος, μωρό κι αργότερα ταξιδιώτης στη Μακεδονία,

η Fatou, berger Belge, που έφερε μαζί της από τη Γαλλία η Pierrette,

η Milou, ένα πανέξυπνο caniche, αυτή έμεινε μαζί μας στο Φάληρο και πήγε από βαθιά γεράματα,

η Περντίτα, ένα ταλαπωρημένο Jack Russel, αλλά καλή ταξιδιώτισσα,

κι αυτή μαζί μας μέχρι τα βαθιά γεράματά της, 

και

 

ο πολυταξιδεμένος Snoopy μας, που μας άφησε υπερβολικά νωρίς...

Όλα καλωσυνάτα ζωάκια... αξιαγάπητα, υπομονετικά... λυπάμαι που τα ταλαιπώρησα αρκετά, τότε που δεν είχα ιδέα - και δεν είχε βρεθεί κανείς στο περιβάλλον να ξέρει, να με καθοδηγήσει - και μόνο πολύ αργότερα, πολύ τελευταία, πολύ αργά πια, έμαθα να "διαβάζω" τους σκύλους και τις αντιδράσεις τους... 

[*] όταν ήμουν μικρός, ο παιδίατρος είχε συστήσει να μου δίνουν μουρουνόλαδο. Η γνωστή κουταλιά από ένα μάλλον δύσοσμο, δύσγευστο και δυσάρεστο υγρό. Ο μικρός την ήπιε μια την κουταλιά του, την ήπιε δυο, την τρίτη φορά δήλωσα: "μια κουταλιά ο σκύλος και μετά μια εγώ". Τι να κάνει η θειά μου η Δέσποινα, βούτηξε τον σκύλο, που με απορία κατάπιε το σιρόπι. 

     Φαίνεται πως το κόλπο έπιασε (για τον "μικρό"). Αλλά "έπιασε" και για τον Dick, τον σκύλο, που παρακαρδάμωσε με το μουρουνέλαιο! Έγινε ακόμα πιο δυνατός απ' ό,τι ήταν από μόνος του, και με ένα σάλτο πήδαγε τον δίμετρο μαντρότοιχο και πήγαινε για βόλτα μόνος του, ώσπου αναγκαστήκαμε να τον δέσουμε! 

Οι σκύλοι, οι λύκοι και οι αρκούδες

Ο πατέρας μου, ο Τάκης Μαύρος, ενδιαφέρθηκε πολύ νωρίς για την πολιτιστική κληρονομιά μας. Που τους τελευταίους αιώνες επέζησε κυρίως σε διάφορα μοναστήρια, πριν αυτά χαθούν από ερήμωση κι εγκατάλειψη ή παραμορφωθούν από τις "φροντίδες" και τ' ασβεστώματα κυρίως κάποιων καλογραιών... Από το 1969 μέχρι τα μέσα του 1981 αφιέρωσε τα σαββατοκύριακά του να επισκέπτεται είτε υπάρχοντα μοναστήρια, είτε μέρη τα οποία αναφέρονταν στην ελληνική και γαλλόφωνη βιβλιογραφία ότι είχαν υπάρξει μοναστήρια [*]. Πολλά από αυτά μπορούσε να τα προσεγγίσει μετά από πολύωρο περπάτημα.

     Στ' απομονωμένα μέρη υπήρχε πάντα μια προσοχή, μην συναντήσει κοπάδια, που συνοδεύονταν από σκύλους-φύλακες. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάστηκε στην ορεινή Ήπειρο, γιατί εκεί οι ντόπιοι ποιμενικοί ήταν εξαιρετικά μεγαλόσωμα ζώα, ήρεμα όσο το κοπάδι ήταν ασφαλές, αλλά πολύ επιθετικά αν διαισθάνονταν απειλή. 

     Από μια τέτοια εκδρομή, έφερε στο σπίτι ένα "λάφυρο", είτε από εγκαταλελειμμένη στάνη, είτε από δώρο από κάποιον βοσκό. Ένα κολλάρο αγκαθωτό, που φοράνε στους ποιμενικούς οι βοσκοί, ώστε να μπορέσουν ν' αντιμετωπίσουν οι σκύλοι τις επιθέσεις λύκων και αρκούδων! 

     Μέχρι πρόσφατα, απλώς φανταζόμουν τη χρήση τους. Αλλά προ ημερών είδα κάποιες εικόνες από κοπάδια, και στην Ανατολία, αλλά και στα Πυρηναία, με ποιμενικούς σκύλους να φοράνε αυτά τα κολλάρα. Κι έτσι, η απλή φαντασία επιβεβαιώθηκε τρανά. Και το "λάφυρο", που είναι ένα από τα κειμήλια, που κρατώ, πήρε πάλι τη θέση του, πλήρες πλέον νοήματος.

Πάνω, το Ηπεριώτικο κολλάρο, κάτω τα παραδείγματα 

των ποιμενικών με φορεμένα τα απροστατευτικά κολλάρα.

[*] Όσοι ενδιαφέρονται για το έργο του Τάκη Μαύρου, μπορούν να επισκεφθούν την ακόλουθη ιστοσελίδα: https://sites.google.com/view/takismavros/. 

Ο 20ος αιώνας και το οδήγημα

Η ανάπτυξη των αυτοκινήτων, στις αρχές του 20ου αι., έδωσε τη δυνατότητα σε πολλούς ανθρώπους να μετακινηθούν, είτε για τη δουλειά τους, είτε για διασκέδαση. Στο τέλος του Β' ΠΠ άρχισε και η διάθεση μικρών και φθηνών αυτοκινήτων, τόσο στη Γαλλία, όσο και στη Γερμανία, και το οδήγημα έγινε εργαλείο, αλλά και διασκέδαση και κυρίως "απελευθέρωση"! 

     Το 1951 περίπου, η μητέρα μου, Paule Champailler τότε, εργαζόμενη στο Γαλλικό Ινστιτούτο, στην Αθήνα, έφερε από τη Γαλλία (με το καράβι) ένα μικρό Σιτροενάκι, το θρυλικό 2CV. Με αυτό πηγαινοερχόταν Αθήνα - Πυργέλα, όταν γνώρισε τον πατέρα μου, τον Τάκη Μαύρο. Κι έμεινε στον πατέρα μου, όταν απεδήμησε η μητέρα μου, τον Μάρτιο του 1954... 

     Και με αυτό έκανα τα πρώτα μου ταξίδια, μ' αυτό φθάσαμε στη Μάνη, όταν οι δρόμοι από Αρεόπολη προς Γερολιμένα ήσαν ακόμα χωματόδρομοι, μ' αυτό φθάσαμε μέχρι τη Νάουσα κι επισκεφθήκαμε τον τάφο των Λευκαδίων, αφού είχαμε ανεβοκατεβεί την Πίνδο... 

     Κάποια στιγμή, νομίζω το 1973, αγοράστηκε το μικρό Τογιοτάκι 1000, για τις ανάγκες του κτήματος, και λίγο αργότερα και το λίγο πιο μεγάλο Τογιότα Κορόλλα (με ρώτησε ο πατέρας μου, του είπα: station wagon να είναι, με κοίταξε περίεργα, αργότερα μου εξήγησε πως φανταζόταν ότι θα του έλεγα κάτι ραλλίστικο!). Και μ' αυτά τα δυο ταξιδέψαμε, πότε ο ένας, πότε ο άλλος, κάποτε κι οι δυο μαζί, απ' άκρη σ' άκρη όλη τη μεσογειακή Ελλάδα.

     Φευ, μεγαλώσαμε όλοι, άνθρωποι κι αυτοκίνητα... Άρχισα να οδηγώ περισσότερο, με το πατέρα μου δίπλα. Και μια μέρα, στη δημοσιά από το Ναύπλιο προς το Άργος, μου λέει διστακτικά: "εκεί δεξιά, δεν βλέπω καθαρά, άνθρωπος είναι ή ποδήλατο"? Δεν ήταν η πρώτη φορά, που (μου) ομολογούσε πως δεν έβλεπε πια καλά, αλλά εκείνη η στιγμή ήταν καθοριστική. 

     Σταμάτησα στην άκρη, σκέφτηκα τις λέξεις μου, και του είπα: "Με όλο το θάροος και τον σεβασμό και την αγάπη, σήμερα είναι η τελευταία μέρα που έχουμε τα δυο αυτοκίνητα. Αύριο θα τα πάμε και τα δυο στη μάντρα. Δεν θέλω να μου τηλεφωνήσει η Χωροφυλακή και να μου πει ότι ο πατέρας μου χτύπησε κάποιον, γιατί δεν έβλεπε καλά". Σκοτείνιασε, αλλά δεν είπε τίποτα. Και την άλλη μέρα, σιωπηρά και πικρά, παραδώσαμε τ' αυτοκίνητα στη μάντρα... Καταλάβαινα πως έχανε το εργαλείο της ελευθερίας του, αλλά δεν υπήρχε άλλος δρόμος... 

     Κι αναρωτιέμαι μερικές φορές πότε θα έρθει η δική μου ώρα...

Κτήρια και αρχιτέκτονες (Κωστής Μακρής, Victor Horta, Ludwig Wittgenstein)

Τα κτήρια, ο σχεδιασμός τους, οι λεπτομέρειές τους με γοήτευαν πάντα. Σ' αυτό βοήθησε πολύ κι ξάδελφός μου, ο Κωστής Μακρής, 3 χρόνια μεγαλύτερός μου, αρχικά φοιτητής της Αρχιτεκτονικής στο ΕΜΠ κι αργότερα ασκούμενος αρχιτέκτων, μέχρι σήμερα! Μικρότερός του, τον άκουγα με θαυμασμό, κάναμε κάμποσες συζητήσεις σχετικά με την αρχιτεκτονική στην Πυργέλα.
     Ένα βράδυ, έτσι όπως εξελίχθηκε η συζήτηση, του έλεγα: "θα βάλω αυτό, κι εκείνο, και το παρακάτω, και θα έχει τόσα και τέτοια δωμάτια κλπ.", με άκουγε με το γνωστό του μειδίαμα αλλά και άπειρη υπομονή, και στο τέλος μου έκανε μια "κρυπτική" ερώτηση: "δηλαδή, θα με αφήσεις να σχεδιάσω τους μεντεσέδες για τα πορτοπαράθυρα?". Μέσα μου, κάπως συγχίστηκα, δεν είπα τίποτα, αλλά η ψηφίδα της περιέργειας για το τι εννοούσε έμεινε...
     Τα χρόνια πέρασαν. Κάποτε έπεσε στα χέρια μου η βιογραφία του γνωστού Αυστριακού φιλοσόφου Ludwig Wittgenstein. Kι εκεί, η ψηφίδα βρήκε τη θέση της! Η αδελφή του Wittgenstein, η Margaret Stonborough-Wittgenstein, παράγγειλε στον αρχιτέκτονα Paul Engelmann να της κτίσει ένα σπίτι, στη Βιέννη (*). Σε κάποια φάση της οικοδόμησης, κλήθηκε ο αδελφός της, ο Ludwig, να δει το έργο. Το επισκέφθηκε, "έδιωξε" (υποθέτω με ευγενικό τρόπο) τον αρχιτέκτονα, και αποτελείωσε το σπίτι ο ίδιος. Και στο κείμενο του βιβλίου υπήρχε η φράση: "σχεδίασε τα πάντα, ως και τους μεντεσέδες για τις πόρτες"!
     Η προσοχή και επιμονή του Wittgenstein για την ακρίβεια στις λεπτομέρειες τον οδήγησαν στο να αναβάλει τα εγκαίνια, το 1928, και να ζητήσει να σηκώσουν το ταβάνι του ισογείου κατά 30 χιλιοστά, ώστε να είναι σύμφωνο με την αντίληψή του για τον αρμονικό σχεδιασμό!

Ο Wittgenstein δεν πρωτοτυπούσε στον "ολικό σχεδιασμό" του κτηρίου. Τρεις δεκαετίες πριν, ένας άλλος γνωστός Βέλγος αρχιτέκτων, ο Victor Horta, κλήθηκε από την οικογένεια Solvay να σχεδιάσει και να κτίσει το μέγαρο Solvay για τον Armand, γιο του πατριάρχη της οικογένειας Ernest Solvay, γνωστού χημικού (εξ ου και η βιομηχανία Solvay). Ο Victor Horta σχεδίασε το κτήριο, τα έπιπλα, τον εξοπλισμό, τους ... μεντεσέδες, τα πάντα! Ευτυχώς, το κτήριο έχει διασωθεί έτσι όπως σχεδιάστηκε, είναι επισκέψιμο, και στο παρακάτω video μπορούμε να πάρουμε μια γεύση του εσωτερικού του.

(*) Το σπίτι υπάρχει ακόμα, και έχει εγκατασταθεί σ' αυτό το πολιτστικό τμήμα της Βουλγαρικής Πρεσβείας.

Η αμφιβολία, ο δισταγμός, η διερεύνηση - Le doute pyrrhonien (Marc Bonnant)

Ας ακούσουμε τον Γάλλο φιλόσοφο Marc Bonnant να εκφράζει με μεγάλη ακρίβεια και λιτότητα τη διαφορά ανάμεσα στη βεβαιότητα και στο "ξέρω" με τον δισταγμό, που μας κάνει ν' αναρωτιόμαστε, να μην είμαστε σίγουροι, να ερευνούμε... αυτό που ονομάζει "doute pyrrhonien" / "αμφιβολία του Πύρρωνος" (από την Ηλεία) αλλά και το "Ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα" του Σωκράτη.

Πηγή: laplacemedia στο instagram.

Οι πεδιάδες - Les plaines

Τον Αύγουστο του 2005 έκανα / κάναμε ένα οδικό ταξίδι - το 2ο της ζωής μου ταξίδιον - ξεκινώντας από τη Βενετία, μπαίνοντας στην Ελβετία από το Merano και βγαίνοντας από την Βασιλεία προς τη Γαλλία. Ανεβοκατεβήκαμε τους επαρχιακούς ελβετικούς δρόμους, από κοιλάδες και ορεινά περάσματα, για να πέσουμε τελικά στις απέραντες πεδιάδες της Καμπανίας. Οδηγούσα(με) αρκετά βαριεστημένα, η θέα στις πεδιάδες δεν μου έλεγε τίποτα.

Τα χρόνια πέρασαν, και προ ημερών, αναζητώντας κάτι άλλο, έπεσα σ' ένα ποίημα του Paul Verlaine. Που αρχίζει με τους στίχους

Dans l’interminable
Ennui de la plaine
...

Στην ατέλειωτη πλήξη

της πεδιάδας 

...

Δυστυχώς, στα ελληνικά χάνεται η ποιητικότητα της γαλλικής φράσης. Και η απόλυτη ταύτιση / έκφραση με τις σκέψεις, που έκανα τότε...

Να γιατί διαβάζουμε... Για μια φράση, που να μας εκφράζει, που να εκφράζει όσα σκεφτόμαστε και που δεν είμαστε σε θέση να διατυπώσουμε τόσο λιτά και με τόση καθαρότητα...

Barjavel - La nuit des temps - Οι εραστές του πάγου

Το 1966, ο Γάλλος συγγραφέας René Barjavel έγραψε ένα βιβλίο, La nuit des temps, που εκδόθηκε το 1968 (*). Προσφάτως, το βιβλίο εκ΄δόθηκε από τις εκδόσεις Στερέωμα, με τον ατυχέστατο (δι εμέ) τίτλο "Οι εραστές του πάγου" (**).

Στο βιβλίο του, ο συγγραφέας φαντάζεται πως - στη σημερινή (1966) εποχή - μια αποστολή στην Ανταρκτική, σκάβοντας στους πάγους, ανακαλύπτει ένα μεγάλο αντικείμενο, που το χρονολογούν στα 900 χιλιάδες χρόνια πίσω, εξ ου και ο γαλλικός τίτλος, που παραπέμπει σ' ένα απώτατο παρελθόν. Το αντικείμενο αυτό είναι μια "κιβωτός", και μέσα σ' αυτήν βρίσκουν μια γυναίκα κι έναν άντρα διατηρημένους μέσα σε πάγο. Καταφέρουν να τους επαναφέρουν στη ζωή, ανακαλύπτουν πολλές λεπτομέρειες για το πόσο προχωρημένες ήσαν οι τεχνικές γνώσεις "τότε". Αλλά, όπως και σήμερα, έτσι και τότε οι διάφορες χώρες μάχονταν μεταξύ τους και οδηγήθηκαν σε μια καταστροφή, από την οποίαν επέζησε μόνον αυτή η κιβωτός... 

     Η αναφορά σε "εραστές", στον τίτλο της ελληνικής έκδοσης, απομακρύνει πιθανόν την/τον αναγνώστη από το ουσιαστικό περιεχόμενο του βιβλίου, που αναφέρεται στην καταστροφική σύγκρουση των διαφόρων λαών, που καταλήγει σε καταστροφή του ίδιου του παγκόσμιου πολιτισμού. Από την άλλη πλευρά, παραγνωρίζεται το κλίμα "μελλοντολογίας", που επικρατούσε από τις αρχές τoυ 19ου αι. στα ευρωπαϊκά γράμματα (ας θυμηθούμε τον Ιούλιο Βερν, αλλά και τον H.G. Wells, μεταξύ πολλών άλλων).

Το βιβλίο διαβάζεται γρήγορα. Κι αφήνει τον αναγνώστη να σκεφτεί πολλά πράγματα για το "σήμερα"... 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(*) Οι ημερομηνίες έχουν σημασία: στο βιβλίο, γραμμένο το 1966, αναφέρονται ταραχές φοιτητών, που εναντιώνονται στην κυβερνητική πολιτική, στην τότε εποχή (στην οποίαν αναφέρεται το βιβλίο) και που θα συμβούν και στη Γαλλία 2 χρόνια αργότερα, το 1968.

(**) Ακόμα και ο τίτλος της αγγλικής έκδοσης, The Ice People, είναι πιο αντιπροσωπευτικός του περιεχομένου του βιβλίου. 

Bigotry - μισαλλοδοξία, φανατισμός, μετανάστευση...

Τις τελευταίες μέρες στριγοφυρίζει στο μυαλό μου μια λέξη: bigotry. Τα λεξικά την μεταφράζουν ως θρησκοληψία, αλλά ίσως πιο σωστά μου φαίνονται: ο φανατισμός, η μισαλλοδοξία.
     Παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες μια ανελέητη, φονική διαμάχη ανάμεσα σε δυο λαούς, που στην ουσία μοιράζονται το ίδιο χωράφι από τα βάθη των αιώνων. Και υποψιάζομαι πως πίσω από αυτή τη διαμάχη κρύβονται ωμά συμφέροντα οπλικών συστημάτων... Αλλά διαβάζω και τις λεκτικές διαμάχες ανάμεσα σε διάφορους, ένθεν κακείθεν, που φαίνεται ότι αγνοούν (ηθελημένα ή αθέλητα) πως αυτές οι διαμάχες, που συνήθως είχαν κι έχουν ως πρόφαση τις θρησκευτικές αντιλήψεις, ήσαν παμπάλαιες...
    Έχουμε ξεχάσει πως η "ελλαδική" επικράτεια (μητροπολιτική Ελλάδα, Βυζάντιο, και Μικρά Ασία) υπέφεραν από μισαλλόδοξους διωγμούς - ας φρεσκάρουμε τη μνήμη μας με το κυνήγι των Αρειανών, των Καθαρών, των Βογομίλων και άλλων μη Ορθόδοξων η Καθολικών Χριστιανών. Πως όλη η "χριστιανική" Ευρώπη, τον Μεσαίωνα, κυνηγούσε τους Εβραίους. Πως αργότερα οι Ισπανοί Χριστιανοί κυνήγησαν όχι μόνο τους Μουσουλμάνους αλλά και τους Εβραίους. Πως οι Καθολικοί κυνήγησαν τους Προτεστάντες και τους Εβραίους.
     Κι όλα αυτά τα κυνηγητά προκάλεσαν μετακινήσεις πληθυσμών, όχι μόνον από χώρα σε χώρα, αλλά κι από ήπειρο σε ήπειρο...
     Κι ας νομίζουμε πως αυτά είναι μακρυνά κι αφορούν τους "άλλους".
     Σε λίγες μέρες θα κυκλοφορήσει ένα βιβλίο, όπου (υποθέτω πως) θα περιγράφεται πώς μια οικογένεια Βαυαρών (Γερμανών) καθολικών, κυνηγημένοι από τους Προτεστάντες συντοπίτες τους, αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην τότε "Γη της Επαγγελίας" (τις ΗΠΑ), ενώ παράλληλα μια άλλη οικογένεια Εβραίων, κυνηγημένοι από τους Πολωνούς, έφυγαν και βρήκαν προσωρινό καταφύγιο στην Ιρλανδία. Ένας από τους Γερμανο-Αμερικάνους Καθολικούς ταξίδεψε κάποια στιγμή στην Ιρλανδία, γνώρισε μια απόγονη Πολωνο-Ιρλανδή Εβραιοπούλα, την ερωτεύτηκε και την παντρεύτηκε. Οι υπόλοιποι Γερμανο-Αμερικανοί της οικογένειας του γαμπρού, στις ΗΠΑ, θεώρησαν αυτόν τον δεσμό απαράδεκτο και εξοστράκισαν τον γαμπρό! Bigotry ανάμεσα σε λαούς, bigotry και μέσα στις οικογένειες!

     Και το ζεύγος? ετανάστευσε προς άλλη γη, σ' άλλα μέρη! 

     Περισσότερα εν καιρώ... 

Μπίλη Βέμη : απαγγελίες ποιημάτων (11 Δεκ 2025)

Καθώς περνούν τα χρόνια, φεύγουν ένας-ένας οι άνθρωποι που μας γνώρισαν, που γνώρισαν το έργο μας, την παρουσία μας. Κάποιοι, πολύ πιο σοφοί, εκφράζουν τις σκέψεις μας με πολύ κομψό τρόπο, όπως ο Γάλλος ακαδημαϊκός Jean d’Ormesson :

Υπάρχει κάτι πιο δυνατό από τον θάνατο, είναι η παρουσία των απόντων στη μνήμη των επιζώντων. 

 Il y a quelque chose de plus fort que la mort, c’est la présence des absents dans la mémoire des vivants.

Έτσι και για τη Μπίλη (Βέμη). Το πρόσωπό της θαμπώνει στη μνήμη μας, χάνεται σιγά-σιγά, η Λήθη είναι μια πολύ σοφή εφεύρεση κάποιων μακρυνών προγόνων μας. 

Μένει το έργο της.

 

Σήμερα, μερικοί φίλοι της δέχθηκαν την πρόσκλησή μας να διαβάσουν κάποια ποιήματά της, που τους άρεσαν. Τους ευχαριστούμε εκ βάθους καρδίας. Αλλά και την φιλτάτη Θεοδοσία, που μας βοήθησε στον συντονισμό).
Παναγιώτης και Παύλος, 11 Δεκ 2025

Αναγνώσεις

Αμαρτία (διαβάζει η Θεοδοσία Ράπτου)

Ανασκαφή (διαβάζει η Χριστίνα Λαδά) 

Δεν υπάρχουν λιοντάρια στην Ελλάδα (διαβάζει η Άσπα Αρώνη)

Επιφάνεια (διαβάζουν : η Μπίλη, από συνέντευξη στην ΕΤ3, και η Άσπα Αρώνη)

Η δίψα τους (διαβάζει η Μπίλη τον Σεπτέμβριο του 2012)

Η νύχτα της Αγιάσου (διαβάζει ο Στρατής Σκλεπάρης)
Η ψυχοσώστης (διαβάζει ο Στρατής Σκλεπάρης)
Καλάβρυτα (διαβάζει η Μάγδα Κουμπαρέλου)

Κόκκινα φύλλα φθινοπωρινά (διαβάζει ο Τάκης Παναγιώτου)
Μουσεία (διαβάζει η Μάγδα Κουμπαρέλου)

Νεαρόν ύδωρ (διαβάζει η Μπίλη τον Σεπτέμβριο του 2012)

Νέλτο (διαβάζει η Χριστίνα Λαδά)

Ο κόκκορας των θεμελίων (διαβάζει η Άσπα Αρώνη)
Ο μικρός Νέρωνας (διαβάζει ο - τότε, 1987, μικρός - Παναγιώτης Δεληνικόλας)

Ο Ποιητής (διαβάζουν: η Έφη Δεληνικόλα και η Μάγδα Κουμπαρέλου)
Οι τίτλοι κεφαλαίων γραμμάτων είναι σκαλοπάτια (ανέκδοτο, Νίκος Δεληνικόλας)

Παρίσι βράδυ (διαβάζει ο  Παναγιώτης Δεληνικόλας)
Περιγράφει τι νιώθει (ανέκδοτο, διαβάζει ο Νίκος Δεληνικόλας)
Ποια είσαι (διαβάζει η Τασούλα Φακίδου)

Πόλεμος (διαβάζει ο Δημήτρης Δεληνικόλας, το 1987)

Ραδιενεργά νερά (διαβάζουν: η Χαρά Κανάρη, και η Μπίλη, τον Σεπτέμβριο του 2012) 
Σε μικρό κορίτσι (διαβάζουν: η Έφη Δεληνικόλα και η Σοφία Τρούλη)

Στους φίλους (διαβάζει η Σοφία Τρούλη)

Τα χέρια (διαβάζει ο Στρατής Σκλεπάρης)

Το δέντρο που το φέραν στο μουσείο (διαβάζει η Χαρά Κανάρη)
Το καθαρτήριο (διαβάζει η Θεοδοσία Ράπτου)

Το σκυλί (διαβάζει η Μπίλη, τον Σεπτέμβριο του 2012)
Το σύνδρομο της Περσεφόνης (διαβάζει η Θεοδοσία Ράπτου)

Τοπίο που σε λένε ποίημα (διαβάζει η Χαρά Κανάρη)

Τους έζησα ολότελα πριν με σφάξουν (διαβάζει ο Τάκης Παναγιώτου)

Υπάρχει (διαβάζει η Μπίλη, από συνέντευξη στην ΕΤ3)

Χωρίς το κέλυφός του (διαβάζει η Άσπα Αρώνη)

Προσοχή στα λόγια μας (από μια διάλεξη του Benjamin Zander)

Άκουσα ένα βράδυ τον Benjamin Zander να μιλάει σχετικά με τα λόγια μας. Το παραθέτω σε μετάφραση και στο πρωτότυπο, γιατί το θεωρώ πολύ σημαντικό.

... Τα λόγια που βγαίνουν από το στόμα μας έχουν μεγάλη σημασία (*). Το έμαθα αυτό από μια κυρία, που επέζησε από το Auschwitz, μια από τις λίγες επιζώσες. 

     Πήγε στο Auschwitz όταν ήταν 15 χρονών, με τον αδελφό της που ήταν 8 ετών, κι οι γονείς τους είχαν χαθεί. Καθώς ήσαν στο τραίνο μέσα, είδα πως ο αδελφός μου ήταν ξυπόλητος. Και του έβαλα τις φωνές:

 

Γιατί είσαι τόσο χαζός? Δεν μπορείς να προσέχεις τα πράγματά σου, για όνομα του Θεού;

Του μίλησα έτσι όπως μιλάει μια μεγάλη αδελφή σ' έναν πιο μικρό αδελφό.

Δυστυχώς, αυτά ήσαν τα τελευταία λόγια, που του είπα, γιατί δεν τον ξαναείδα. Δεν επέζησε.

     Κι όταν βγήκε από το Auschwitz, ορκίστηκε. Μου είπε: Βγήκα από το Auschwitz ζωντανή κι ορκίστηκα: 

"Δεν θα ξαναπώ ποτέ [σε κάποιον] λόγια, που να μην μπορούν να είναι τα τελευταία μου λόγια".

Μπορούμε να το τηρήσουμε? Όχι? και να βλάψουμε τον εαυτόν μας και τους άλλους? 

(*) O Zander έρχεται μετά από πάνω από δυο χιλιάδες χρόνια να ξαναπεί όσα είπε ο Όμηρος: η Ευρύκλεια ψέγει την Πηνελόπη, λέγοντας την περίφημη φράση (Οδύσσεια ψ, 70): 

... ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων

... τι λόγος βγήκε από το φράγμα των δοντιών σου... 

. . .

[…] It really makes a difference what we say, the words that come out of our mouth. I learned this from a woman who survived Auschwitz, one of the rare survivors. She went to Auschwitz when she was 15 years old, and her brother was eight, and the parents were lost. And she told me this.

She said, we were in the train going to Auschwitz, and I looked down and I saw my brother's shoes were missing. And I said: “why are you so stupid? Can't you keep your things together, for goodness sake?” The way an elder sister might speak to a younger brother.
Unfortunately, it was the last thing she ever said to him because she never saw him again. He did not survive.
And so when she came out of Auschwitz, she made a vow. She told me this. She said “I walked out of Auschwitz into life and I made a vow. And the vow was, I will never say anything that couldn't stand as the last thing I ever say”.
Now, can we do that? No, and we'll make ourselves wrong and others wrong? ...

Benjamin Zander, TED Conference Feb. 2008
https://ed.ted.com/lessons/lessons-from-auschwitz-the-power-of-our-words-benjamin-zander

Η παύλα - The Dash, ένα ποίημα της Linda Ellis

Οι πρόσφατες αποδημίες φιλτάτων ανθρώπων / συνοδοιπόρων σ' αυτή τη ζωή συνέπεσαν με το άκουσμα ενός ποιήματος της Linda Ellis, The Dash. Το βρήκα τόσο επίκαιρο που το καταγράφω εδώ σε δική μου μετάφραση...

Διάβασα για κάποιον που σηκώθηκε να μιλήσει
στην κηδεία ενός φίλου του.
Αναφέρθηκε στις ημερομηνίες που ήσαν γραμμένες στην ταφόπλακα
από την αρχή … μέχρι το τέλος.

Ανέφερε πως πρώτα γραφόταν η ημερομηνία γέννησης
και μετά διάβασε με δάκρυα την επόμενη ημερομηνία
αλλά, είπε, την περισσότερη σημασία είχε 
η μικρή παύλα ανάμεσα σε αυτά τα δύο χρόνια.

Γιατί αυτή η μικρή παύλα αντιπροσωπεύει όλον τον χρόνο
που έζησαν στη Γη.
Και τώρα μόνον αυτοί που τους αγάπησαν
γνωρίζουν πόσο αξίζει αυτή η μικρή παύλα.

Γιατί δεν έχει καμμιά σημασία τι κατέχουμε,
τ´ αυτοκίνητα… το σπίτι… το χρήμα.
Αυτό που έχει σημασία είναι το πώς ζούμε κι αγαπάμε
και ξοδεύουμε αυτή την «παύλα».

Ας σκεφτούμε
Μήπως υπάρχουν πράγματα που θέλουμε ν´ αλλάξουμε

Γιατί δεν ξέρουμε πόσος χρόνος μας μένει

να τα τακτοποιήσουμε.

Αν μπορούσαμε ας κόψουμε ταχύτητα
να σκεφτούμε τι είναι αληθινό
και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε
το πώς αισθάνονται οι άλλοι.

Κι ας μην βιαζόμαστε να θυμώνουμε

κι ας δείχνουμε την εκτίμησή μας πιο συχνά

κι ας αγαπάμε τους ανθρώπους που συμμετέχουν στη ζωή μας

κι ας είναι αυτή η αγάπη πρωτόφαντη.

Ας συμπεριφερόμαστε ο ένας στον άλλον με σεβασμό
κι ας χαμογελούμε πιο συχνά

Κι ας θυμόμαστε πως αυτή η μικρή “παύλα”

Μπορεί να διαρκέσει ακόμα λίγο.

Έτσι, όταν έρθει η ώρα να μιλήσουν για τη δική ΜΑΣ τη ζωή
αναφέροντας τις δικές ΜΑΣ πράξεις
θα είμαστε περήφανοι για τα πράγματα που θα πουν

για το πώς ζήσαμε τη δική ΜΑΣ μικρή “παύλα” ?

I read of a man who stood to speak
at the funeral of a friend.
He referred to the dates on the tombstone
from the beginning … to the end.

He noted that first came the date of birth

and spoke the following date with tears,
but he said what mattered most of all

was the dash between those years.

For that dash represents all the time
that they spent alive on earth.
And now only those who loved them
know what that little line is worth.

For it matters not, how much we own,
the cars… the house… the cash.
What matters is how we live and love
and how we spend our dash.

So, think about this long and hard.
Are there things you’d like to change?
For you never know how much time is left
that can still be rearranged.

If we could just slow down enough

to consider what’s true and real
and always try to understand
the way other people feel.

And be less quick to anger
and show appreciation more
and love the people in our lives

like we’ve never loved before.

If we treat each other with respect
and more often wear a smile,
remembering that this special dash
might only last a little while.

So, when your eulogy is being read,
with your life’s actions to rehash…
would you be proud of the things they say
about how you spent YOUR dash?

Εδώ η Havva Ramadan διαβάζει στ' αγγλικά το ποίημα.

Αρχαιότητες, μνημεία - έργα τέχνης, βανδαλισμοί, κλοπές : σκέψεις από μια έκθεση

Στο Μουσείο της Ακρόπολης, μέχρι τις 31 Οκτωβρίου 2021, είχε διοργανωθεί μια έκθεση αντικειμένων - αντιγράφων από τις αρχαιότητες του Ιράκ, που είτε υπέστησαν φθορές (μικρές ή μεγάλες), κατά τη διάρκεια των πρόσφατων πολέμων, είτε εκλάπησαν. Τα αντίγραφα ήσαν φτιαγμένα από συμπιεσμένο χαρτί από τον Michael Rakowitz.

        Τα εκθέματα δείχνουν αφενός τη λαμπρότητα της σύνθεσής τους, αφετέρου τις μερικές ή πιο σοβαρές καταστροφές, που έχουν υποστεί. 

 

 

 

Αυτό, που μένει από αυτή την επίσκεψη, είναι μια πικρή γεύση για το πόση καταστροφή προκαλεί η άγνοια αλλά και η απληστία...  

Τάκης Μαύρος : 28 Οκτωβρίου - 2. Οι καταδότες...

Σε μια από τις διηγήσεις του για την περίοδο του 2ου ΠΠ, της γερμανικής Κατοχής, και αργότερα του Εμφυλίου, ο πατέρας μου είχε αναφερθεί και στο θέμα των καταδοτών. Και μια φορά μου είπε: 

"Εδώ, στο χωριό (Πυργέλα Αργολίδας), υπήρχε κάποιος, που πήγε στις δυνάμεις του ΕΛΑΣ και με κατέδωσε ως συνεργάτη των Γερμανών. Ο ίδιος άνθρωπος πήγε και στη Γερμανική διοίκηση, που είχε εγκατασταθεί στο Άργος, και με κατέδωσε ως συνεργάτη του ΕΛΑΣ"...

Τον ρώτησα ποιος ήταν, αλλά αρνήθηκε να μου απαντήσει. 

        Τους τελευταίους μήνες της ζωής του, την άνοιξη του 2001, είχε αδυνατήσει πολύ. "Κατέβαινα" από τη Θεσσαλονίκη να τον δω, αρκετά τακτικά, αλλά δεν μπορούσαμε πια να βγούμε να κάνουμε τη συνηθισμένη βόλτα μας, κι έτσι καθόμασταν στο μπαλκόνι, για όση ώρα άντεχε να μείνει καθιστός... 

        Σε μια κουβέντα, επανήλθε το θέμα των καταδοτών. Κι όταν τον ξαναρώτησα για τη δική του "περιπέτεια", μου είπε ποιος ήταν ο "διπλός" καταδότης. Αλλά είχε πια πεθάνει, και το συμβάν είχε γίνει πλέον μέρος της οικογενειακής μας ιστορίας...

Τάκης Μαύρος : 28 Οκτωβρίου - 1. Με "καθαρά χέρια" και μέτωπο...

Σ' ένα σύνομο απόσπασμα από τη βιογραφία του, γραμμένη από τον Πέτρο Γεωργιόπουλο, που αναρτήθηκε στο facebook, ο Κώστας Χατζηχρήστος διηγείται πώς αρνήθηκε να σκοτώσει 2 νεαρούς Ιταλούς φαντάρους αιχμαλώτους, και προτίμησε να τους παραδώσει ζωντανούς στη διοίκηση.

        Και θυμήθηκα μια σύντομη διήγηση του πατέρα μου, του Τάκη Μαύρου. Στην Πυργέλα, κοντά στο τζάκι? Σε κάποια βόλτα, με το Σιτροενάκι? Δεν θυμάμαι. Μου διηγιόταν συχνά στιγμές από το Αλβανικό μέτωπο, την πορεία του Ελληνικού στρατού μέσα στην Αλβανία, την υποχώρηση μετά τη συνθηκολόγηση, και την επιστροφή στο πατρικό του σπίτι στον Πειραιά, αλλά κι αργότερα, από τον Εμφύλιο. 

        Όταν ξέσπασε ο Εμφύλιος, τον επιστράτευσαν πάλι. Πολλούς από τους εφέδρους αξιωματικούς τους προόριζαν για τα στρατοδικεία. Αλλά τον Τάκη Μαύρο δεν τον εμπιστεύονταν για στρατοδίκη τα "υψηλά κλιμάκια", γιατί ήταν γνωστός για τις ήπιες αλλά δημοκρατικές πεποιθήσεις του, και δεν ήσαν σίγουροι ότι θα καταδίκαζε τους κατηγορούμενους. Κι έτσι, αφενός όταν είχαν να συζητήσουν "σοβαρά" θέματα σχετικά με τις μάχες του Εμφυλίου, τον έβγαζαν από την αίθουσα, αφετέρου αντί να τον στείλουν στα βουνά να κυνηγάει αντάρτες, τον έστειλαν κι υπηρέτησε άλλα 2 χρόνια στο λιμάνι του Πειραιά, να εποπτεύει το ξεφόρτωμα των καραβιών, που έφερναν προμήθειες στην Ελλάδα. Και η φράση του, που θυμάμαι: "Με πείραζε που με έβγαζαν έξω από τις συζητήσεις και λήψεις αποφάσεων, αλλά" - και το τέλος της φράσης έμεινε στη μνήμη μου σαν γραμμένη με καυτό σίδερο - "αλλά 'βγήκα' από τον Εμφύλιο με καθαρά χέρια και καθαρό μέτωπο, χωρίς να έχω σκοτώσει κανέναν". 

        Και συνέχισε με χαμηλή φωνή, στενοχωρημένος: "Δυστυχώς, και φίλοι μου αλλά και συγγενείς μου βγήκαν από τον ΕΜφύλιο με ματωμένα τα χέρια και τις συνειδήσεις τους. Κι όταν ρώτησα έναν από αυτούς, που είχε εποπτεύσει την εκτέλεση μιας νεαρής αντάρτισσας, 'γιατί το έκανες;', ντράπηκε, κατέβασε το κεφάλι, και δεν είπε τίποτα"...

        Αυτός ήταν ο Τάκης Μαύρος, ο πατέρας μου...

Περί καπνίσματος 2 [Άργος, Χαρίλαος Λιάκος]

Και μια και πιάσαμε το κάπνισμα...
        Ο Τάκης Μαύρος, ο πατέρας μου, κουβάλαγε από την εποχή του 2ου ΠΠ, μια υποβόσκουσα φυματίωση, που τον ταλαιπωρούσε αραιά και πού. Αλλά η αγροτική ζωή, στην Πυργέλα (Αργολίδας) και η σκληραγωγία, την οποίαν ασκούσε στον εαυτόν του, τον κράταγε σε καλή κατάσταση.
        Αλλά κάπνιζε. Άνετα 2 πακέτα την ημέρα. Εμένα με "συνέφερε": τότε, ήμουν μικρό παιδί, όταν πηγαίναμε στο Άργος, ο πατέρας μου πήγαινε στα γραφεία του Στέλιου Ρόκιζα, του Ορέστη Μπούκουρα, των αδελφών Μαντά, και παραδίπλα στο καφενείο του Νίκου Μαυροειδή, να πιεί τον καφέ του, ν' ανταλλάξουν απόψεις και πληροφορίες και τα διάφορα θέματα, αγροτικά αλλά και πολιτικά, αλλά κυρίως να "πάρει γραμμή", όπως έλεγε! Και μ' έστελνε στο περίπτερο να του φέρω τσιγάρα, και δεν ζητούσε ποτέ τα ρέστα!
        Ήρθε μια στιγμή, που η υγεία του κλονίστηκε από το πολύ κάπνισμα. Πήγε στον γιατρό του, τον αείμνηστο Χαρίλαο Λιάκο, που ήταν ξάδελφός του, και θείος μου. Ένας ήπιος, χαμογελαστός άνθρωπος, θα έλεγα μετά από τόσα χρόνια και άγιος και σοφός.

   

Ο Χαρίλαος Λιάκος (αριστερά) κι ο Τάκης Μαύρος (άκαπνος πλέον) ανεβαίνει προς το Μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων, στην Αρτσίστα (σήμερα Αρίστη) το 1981.

        Τον εξέτασε, και του λέει: "ή κόβεις το τσιγάρο ή έχεις μια βδομάδα ζωή". Κοιτάχτηκαν σιωπηλά, μετά ο πατέρας μου κοίταξε τα τσιγάρα με τον αναπτήρα, που είχε ακουμπήσει στο τραπέζι, τα πήρε, τα ξανακοίταξε, και τα πέταξε στο καλάθι των αχρήστων. Κι από τότε δεν ξανακάπνισε...
        Χωρίς τσιγάρο, όμως, η ζωή ήταν ανυπόφορη κι ο εκνευρισμός προς όλους και προς τα πάντα αφόρητος. Οπότε, μια μέρα, δεν άντεξε άλλο, και ξαναπήγε στον Χαρίλαο.
- Δώσε μου κάτι, κάποιο φάρμακο, δεν αντέχεται αυτή η στέρηση.
Κι ο θείος και ξάδελφος Χαρίλαος του απάντησε:
- Πήγαινε σπίτι σου, συνέχισε να δουλεύεις, πάρε λίγο πασατέμπο, ή ένα κομπολόι, και κάνε υπομονή, ο οργανισμός σου θα ξεσυνηθίσει τη νικοτίνη.
        Βγαίνοντας, ο πατέρας μου δεν είχε μείνει ικανοποιημένος, και πήγε στο κοντινό ιατρείο του άλλου γνωστού Αργείου γιατρού, κι αυτός φίλος του, του αειμνήστου Ίναχου Κατσαρού. Ο γιατρός τον εξέτασε, και του έδωσε μια συνταγή με μια δεκαριά γραμμές- φάρμακα.
        Φεύγοντας από το ιατρείο του Κατσαρού, κοίταξε τη λίστα με δυσπιστία, και ξαναπήγε στο ιατρείο του Χαρίλαου. Το-και-το, διηγήθηκε στον Χαρίλαο την επίσκεψη στον Κατσαρό. Κι ο Χαρίλαος, όπως πάντα με ολύμπια ηρεμία, πήρε ένα μολύβι, και τη λίστα κι άρχισε να διαβάζει:
- το πρώτο δεν μπορείς να το πάρεις, γιατί έχεις αυτό - και διαγραφή της γραμμής
- το δεύτερο δεν μπορείς να το πάρεις, γιατί έχεις εκείνο - και διαγραφή κι αυτής της γραμμής
κι αυτό μέχρι την τελευταία γραμμή:
- αυτό (κάποιες ενέσεις), όντως είναι δραστικό, θα σε βοηθήσει, αλλά έχει μια σοβαρή παρενέργεια. Θα κάνεις κοιλιά, παχαίνει! 
Ο πατέρας μου συγκράτησε μόνο το πρώτο μέρος της φράσης, ενθουσιασμένος, πήγε κι έκανε τις ενέσεις, όντως του πέρασε ο εκνευρισμός, αλλά του έμεινε η κοιλιά, για κάποια χρόνια! 

Το κόψιμο του καπνίσματος έδωσε στον πατέρα μου άλλα 20 χρόνια ζωής, και η φωτογραφία παραπάνω τον δείχνει ν' ανεβαίνει αργά και σταθερά στο μονοπάτι, που οδηγούσε από την Αρτσίστα στο μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων. 

Περί καπνίσματος 1

Με ρωτάνε συχνά, αν έχω καπνίσει. Κι απαντώ: "μια μόνο φορά, και μια μόνο ρουφηξιά". Η απορία στα μάτια της/του συνομιλητή οδηγεί σε εξήγηση!

        Το 1984, καλοκαίρι, βρέθηκα στην Κωνσταντινούπολη, επισκέφθηκα την Αγία Σοφία, τη Δεξαμενή (ή Βασιλική Κινστέρνα), το Αρχαιολογικό Μουσείο, την Αγία Ειρήνη, το Μπλε Τζαμί (ή Τζαμί του Σουλτάν Αχμέτ), το τζαμί του Bayezid II, την πλατεία και τη λεωφόρο του Πέραν, και με το καραβάκι έφτασα μέχρι την Πρίγκιπο.

        Κάποια στιγμή, βρέθηκα και στο Τοπ Καπί, και για ξεκούραση κάθισα στην τσαγερία, που βρισκόταν μπροστά από το παλάτι. Κι ήπια ένα τσάι ατενίζοντας τον Βόσπορο, θέα μοναδική, στιγμή ζωής...

Ο Βόσπορος, από το Τοπ Καπί (πηγή).

    

    Δίπλα μας, λίγο πιο πέρα, καθόταν μια παρέα ντόπιων, κι ένας από αυτούς κάπνιζε ναργιλέ. Πρώτη φορά έβλεπα ναργιλέ εν χρήσει, και φαίνεται πως χάζευα παραπάνω απ' όσο έπρεπε... Κι ο καπνίζων, μ' ένα ευγενικό χαμόγελο, μου πρότεινε το τσιμπούκι. Ντράπηκα να του πω πως δεν καπνίζω, πήρα το τσιμπούκι, και ρούφηξα μια ρουφηξιά καπνό. Πνίγηκα, άρχισα να βήχω, γέλασαν όλοι τους αλλά με καλωσύνη, ανταλλάξαμε τα teşekkür ederim μας, κι επέστρεψα στην καρέκλα μου.

        Αυτή ήταν η μοναδική φορά, που κάπνισα - σε μια οικογένεια, όπου ο πατέρας μου κάπνιζε κοντά 2 πακέτα τσιγάρα κάθε μέρα (βλ. επόμενη ανάρτηση) και η θειά μου η Δέσποινα τουλάχιστον ένα, μέχρι την αποδημία της, στα 89 της... (αν είχε καλή παρέα για κουβέντα, άνοιγε και δεύτερο πακέτο!)

Φέρμορ, Κρήτη, Λατινικά και Οράτιος

Δυο ιστορίες που ενώνονται.
1. Στο κάποτε ενιαίο Γυμνάσιο, στο Παλαιό Φάληρο, προς τις τελευταίες τάξεις, ο φιλόλογος που μας έκανε Αρχαία (όχι ο γυμνασιάρχης μας, ο Β. Τόγιας) μας έβαλε να μάθουμε όσους στίχους μπορούσαμε από την α’ της Οδύσσειας. Κατάφερα να μάθω μέχρι το 

        ...οίκει έσαν, πόλεμόν τε πεφευγότες ηδέ θάλασσαν…

Αργότερα, έμαθα πως η «αποστήθιση» είναι μια εξαιρετική άσκηση για το μυαλό. Κι ο καθηγητής μας στο ΕΜΠ, ο αείμνηστος Ι. Μαραγκόζης, μας έδειξε αργότερα εμπράκτως σε τι χρησιμεύει να θυμάσαι μερικά βασικά πράγματα απ’ έξω…

2. Κάποια άλλη στιγμή, διάβασα πως η εκμάθηση των λατινικών, στα (υποθέτω καλά) αγγλικά σχολεία, γινόταν / γίνεται (?) σε επίπεδο που να μπορούν οι μαθητές να συνομιλούν στα λατινικά. Αργότερα, σε μια παρέα, μου είπαν πως σε κάποια πανεπιστήμια της Ευρώπης – τώρα είδα πως ισχύει και για μερικά άλλα, και στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες – η συγγραφή και η δημόσια εξέταση της διδακτορικής διατριβής γινόταν ή μπορεί ακόμα να γίνει στα λατινικά (ίσως θυμάται περισσότερα από εκείνη τη βραδυά η Λιλίκα).

3. Και τώρα η σύνθεση. Όταν ο Πάτρικ Λη Φέρμορ, μαζί με άλλους Έλληνες αντιστασιακούς, απήγαγε τον στρατηγό Kreipe, στην Κρήτη, τον μετέφεραν από δύσβατους δρόμους προς τα νότια παράλια της Κρήτης, για να τον πάνε στην Αίγυπτο. Ξενύχτισαν στο βουνό. Κι έτσι όπως ατένιζε το Λιβυκό πέλαγος, ο Kreipe άρχισε ν’ απαγγέλει ένα ποίημα στα λατινικά:

Vides ut alta stet nive candidum,
Soracte nec iam sustineant onus ...

Κι ο Φέρμορ, που τον άκουγε, συνέχισε την απαγγελία, κι αυτός στα Λατινικά:

Silvae laborantes geluque
Flumina constiterint acuto [1]

Και συνέχισε μέχρι το τέλος (από την ωδή ΙΧ.1 του Ορατίου). Ο Kreipe γύρισε, τον κοίταξε σιωπηλά, κι όπως ο Φέρμορ λέει στ’ απομνημονεύματά του, για 5 λεπτά ο πόλεμος είχε εξαφανιστεί κι ήσαν απέναντι ο ένας στον άλλον δυο Ευρωπαίοι, ισότιμα και εις βάθος καλλιεργημένοι.

[1]
Βλέπεις πώς στέκεται το Σώρακτο λευκό από το παχύ χιόνι
και τα ταλαιπωρημένα δάση δεν αντέχουν πια το βάρος
και τα ποτάμια έχουν σταματήσει
από τον δριμύ πάγο;

Πηγή: Μιχαλόπουλος Α.Ν. και Μιχαλόπουλος Χ.Ν., Ρωμαϊκή Λυρική Ποίηση, Οράτιος Carmina. Ελληνικά Ακαδημαϊκά Ηλεκτρονικά Συγγράματα και Βοηθήματα, Αθήνα 2015.

Πρόσωπα χωρίς μάτια: πίνακες ζωγραφικής αλλά και φωτογραφίες από το μακρυνό παρελθόν

Μια πρόφατη ανάρτηση του Μίλτου Παντελιά (*) μου θύμισε μια κάπως λυπηρή οικογενειακή ιστορία.

Τίτλος (του Μίλτου): Η άρνηση της ύπαρξης του προσώπου, η επιθυμία να "σβηστεί" από τη μνήμη αλλά και η αποτροπή της εικόνας να "βλέπει" τους ζωντανούς, Τα μάτια είναι τα "παράθυρα της ψυχής"

Στις αρχές του 20υ αι., ο Χαράλαμπος Μαύρος (και όχι ΜαύρΑς, όπως ήταν το αρχικό επώνυμο της οικογένειας), καταγόμενος από το Κουτσοπόδι Αργολίδας και εγκατεστημένος από τη δεκαετία του 1880 στον Πειραιά, προσεγγίστηκε από την οικογένεια Μακρυπουκαμίσου, από την Πυργέ(λ)λα Άργους, και του πρότειναν - όπως συνηθιζόταν τότε - να παντρευτεί την Ελένη, κόρη του Γεωργίου Μακρυπουκαμίσου και της Δήμητρας (το γένος Κολλιγλιάτη). Η πρόταση έγιν ε δεκτή, έγινε η γνωριμία και οι σχετικές επισκέψεις, και προγραμματίστηκε ο γάμος.
        Τότε, συνέβη κάτι άγνωστο (ούτε ο πατέρας μου Τάκης Μαύρος ούτε κι εγώ καταφέραμε να μάθουμε τι) και η Ελένη έχασε το ένα της μάτι. Από συστολή, η Ελένη έστειλε στον Χαράλαμπο μιαν επιστολή, όπου τον απάλλασε από τη δέσμευσή του στον μελλοντικό γάμο, λόγω αυτής της "αναπηρίας" της. Ο Χαράλαμπος αρνήθηκε την επιστολή, ο γάμος έγινε κανονικά, το ζέυγος απέκτησε 3 παιδιά (τον Τάκη, τον Γιώργο και τη Δέσποινα), κι έζησαν ευτυχισμένοι μέχρι τον πρόωρο θάνατο της Ελένης, από τυφοειδή πυρετό, τον Σεπτέμβριο του 1931.
        Στη δεκαετία του 1920, ο Νίκος Μαύρος, ένας από τους αδελφούς του Χαράλαμπου, μετέβη κι εγκαταστάθηκε στο Αμβούργο της Γερμανίας, απ' όπου έστειλε διάφορα δώρα στην οικογένειά του Χαράλαμπου και του άλλου αδελφού τους, του Σωτήρη Μαύρα-Μαύρου, μεταξύ των οποίων και μια φωτογραφική μηχανή. Ο Τάκης Μαύρος, αρκετά μεγάλος πια, πήρε την φωτογραφική μηχανή κι άρχισε να αποτυπώνει εικόνες του Πειραιά, από τις βόλτες της οικογένεις στην εξοχή (το Παλαιό Φάληρο τότε ήταν η εξοχή για τους κατοίκους του Πειραιά), τα παραλιακά ταβερνάκια κ.ά. (αργότερα, θα πάρει την φωτογραφική μηχανή μαζί του στο Αλβανικό μέτωπο, τον Οκτώβριο του 1940, και στο αρχείο μας υπάρχουν κάποιες σχετικές φωτογραφίες). Από τα αρνητικά, τυπώνονταν μαυρόασπρες φωτογραφίες, που έχουν κιτρινίσει ελαφρά με το πέρασμα του χρόνου...
        Και τώρα η σχέση των παραπάνω με τους πίνακες του Μίλτου. Σε όσες φωτογραφίες εμφανίζεται η Ελένη Μακρυπουκαμίσου, λείπει το ένα μάτι της: όπως μου εξήγησε η μακαρίτισσα η θειά μου, η Δέσποινα, η μητέρα της έξυνε τη χάρτινη φωτογραφία με ένα μαχαιράκι κι εξαφάνιζε το ένα μάτι...

(*) Πηγή: https://www.facebook.com/miltos.pantelias/posts/pfbid0232TVVjpWFH5Pry1xSbZy8zbq6Zo4AUfyU4qQjoeWzUYht2cDFNUAsrbngCGSFKNvl

Ας είμαστε συγκεντρωμένοι...

Η εικόνα είναι εύγλωττη, και η λεζάντα της ίσως περιττή: Το τηλέφωνό μας έχει ήδη αντικαταστήσει το ρολόι, την φωτογραφική μηχανή, το ημερολόγιο και το ξυπνητήρι μας. Ας μην το αφήσουμε ν’ αντικαταστήσει και την οικογένειά μας [*].

Και θυμήθηκα έναν παλιό φίλο (Ευ.Λ.), που πριν από κοντά 40 χρόνια, όταν ήταν και ο Παναγιώτης αλλά και η κόρη του νεογέννητα, μου είπε μια ενδιαφέρουσα φράση: «όταν κάνεις κάτι με το μωρό, αφιέρωσε όλη σου την προσοχή σ’ αυτό και σε ό,τι κάνεις, μην χαζεύεις ή μην σκέφτεσαι άλλα πράγματα». Κι η Μπίλη, η μητέρα του Παναγιώτη, την ίδια εποχή, μου μετέφερε σχεδόν την ίδια φράση, από τα γραπτά κα τη διδασκαλία του Γκουρτζίεφ: «Όταν κάνεις κάτι, κράτα την προσοχή σου συγκεντρωμένη σ’ αυτό που κάνεις, μην αφήνεις το μυαλό σου να ταξιδεύει αλλού». 

[*] "Your cell phone has already replaced your watch, camera, calendar and alarm clock. Don’t let it replace your family": https://www.facebook.com/TruthTheory/photos. 

So long as men can breathe or eyes can see...

Shakespeare: Sonnet 18: Shall I compare thee to a summer’s day?

.

Shall I compare thee to a summer’s day?
Thou art more lovely and more temperate:
Rough winds do shake the darling buds of May,
And summer’s lease hath all too short a date;
Sometime too hot the eye of heaven shines,
And often is his gold complexion dimm'd;
And every fair from fair sometime declines,
By chance or nature’s changing course untrimm'd;
But thy eternal summer shall not fade,
Nor lose possession of that fair thou ow’st;
Nor shall death brag thou wander’st in his shade,
When in eternal lines to time thou grow’st:
So long as men can breathe or eyes can see,
So long lives this, and this gives life to thee.

(a short but most significant part read by Donald Sutherland)