Οι σκύλοι μας...

Στο σπίτι - όσο ζούσαμε σε κανονικό σπίτι, με αυλή, χώμα, δέντρα, όχι στα σημερινά μπετονένια κλουβιά... - είχαμε πάντα ζωάκια. Μερικά παπαγαλάκια, χελώνες, γάτες - μέτρησα κάποτε στην αυλή μας 31 γάτες, το υπόγειο (που ανήκε στην ιδιοκτήτρια του σπιτιού) είχε μια μισοανοιγμένη πόρτα, κι είχε μετατραπεί σε αποθήκη επίπλων και μαιευτήριο / νεκροταφείο γατιών και βασίλειο ψύλλων... 

     Αλλά, κυρίως, ΣΚΥΛΟΥΣ. Πολύτιμη παρέα, για ένα μικρό μοναχικό παιδί, αλλά κι αργότερα… Και φαίνεται πως οι σκύλοι συντροφεύουν τον άνθρωπο εδώ και 15 χιλιάδες χρόνια, όπως λένε οι αρχαιολόγοι... 
     Τώρα, που «τακτοποιώ» κάποια πράγματα, πέρασαν μπροστά μου οι εικόνες τους, κι αυτές άνοιξαν «παράθυρα» σε αναμνήσεις, άλλες καλές κι άλλες στενάχωρες!

Η Κέννυ (bouvier de Flandres), την είχε φέρει η μητέρα μου από τη Γαλλία. Ο παιδίατρος και φίλος της οικογένειας έφριξε, που την είδε, είπε πως θα κάνει κακό "στο παιδί" (τρομάρα του, τόσα ήξερε, τόσα έλεγε), πήρε τον σκύλο στο κτήμα ο πατέρας μου, του τον δηλητηρίασε κάποιος γείτονας... 

Ο Dick, γνήσιος Ελληνικός γκέκας, τον έφερε ο πατέρας μου όταν ήμουν 4 ετών. Καλός και δυνατός σκύλος [*]. Πάλι κάποιος είπε τη σαχλαμάρα του, τον πήρε κι αυτόν στο κτήμα ο πατέρας μου, τον δηλητηρίασε κι αυτόν κάποιος...  

 

ο Μεγαλέξανδρος, μωρό κι αργότερα ταξιδιώτης στη Μακεδονία,

η Fatou, berger Belge, που έφερε μαζί της από τη Γαλλία η Pierrette,

η Milou, ένα πανέξυπνο caniche, αυτή έμεινε μαζί μας στο Φάληρο και πήγε από βαθιά γεράματα,

η Περντίτα, ένα ταλαπωρημένο Jack Russel, αλλά καλή ταξιδιώτισσα,

κι αυτή μαζί μας μέχρι τα βαθιά γεράματά της, 

και

 

ο πολυταξιδεμένος Snoopy μας, που μας άφησε υπερβολικά νωρίς...

Όλα καλωσυνάτα ζωάκια... αξιαγάπητα, υπομονετικά... λυπάμαι που τα ταλαιπώρησα αρκετά, τότε που δεν είχα ιδέα - και δεν είχε βρεθεί κανείς στο περιβάλλον να ξέρει, να με καθοδηγήσει - και μόνο πολύ αργότερα, πολύ τελευταία, πολύ αργά πια, έμαθα να "διαβάζω" τους σκύλους και τις αντιδράσεις τους... 

[*] όταν ήμουν μικρός, ο παιδίατρος είχε συστήσει να μου δίνουν μουρουνόλαδο. Η γνωστή κουταλιά από ένα μάλλον δύσοσμο, δύσγευστο και δυσάρεστο υγρό. Ο μικρός την ήπιε μια την κουταλιά του, την ήπιε δυο, την τρίτη φορά δήλωσα: "μια κουταλιά ο σκύλος και μετά μια εγώ". Τι να κάνει η θειά μου η Δέσποινα, βούτηξε τον σκύλο, που με απορία κατάπιε το σιρόπι. 

     Φαίνεται πως το κόλπο έπιασε (για τον "μικρό"). Αλλά "έπιασε" και για τον Dick, τον σκύλο, που παρακαρδάμωσε με το μουρουνέλαιο! Έγινε ακόμα πιο δυνατός απ' ό,τι ήταν από μόνος του, και με ένα σάλτο πήδαγε τον δίμετρο μαντρότοιχο και πήγαινε για βόλτα μόνος του, ώσπου αναγκαστήκαμε να τον δέσουμε!