Οι σκύλοι, οι λύκοι και οι αρκούδες

Ο πατέρας μου, ο Τάκης Μαύρος, ενδιαφέρθηκε πολύ νωρίς για την πολιτιστική κληρονομιά μας. Που τους τελευταίους αιώνες επέζησε κυρίως σε διάφορα μοναστήρια, πριν αυτά χαθούν από ερήμωση κι εγκατάλειψη ή παραμορφωθούν από τις "φροντίδες" και τ' ασβεστώματα κυρίως κάποιων καλογραιών... Από το 1969 μέχρι τα μέσα του 1981 αφιέρωσε τα σαββατοκύριακά του να επισκέπτεται είτε υπάρχοντα μοναστήρια, είτε μέρη τα οποία αναφέρονταν στην ελληνική και γαλλόφωνη βιβλιογραφία ότι είχαν υπάρξει μοναστήρια [*]. Πολλά από αυτά μπορούσε να τα προσεγγίσει μετά από πολύωρο περπάτημα.

     Στ' απομονωμένα μέρη υπήρχε πάντα μια προσοχή, μην συναντήσει κοπάδια, που συνοδεύονταν από σκύλους-φύλακες. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάστηκε στην ορεινή Ήπειρο, γιατί εκεί οι ντόπιοι ποιμενικοί ήταν εξαιρετικά μεγαλόσωμα ζώα, ήρεμα όσο το κοπάδι ήταν ασφαλές, αλλά πολύ επιθετικά αν διαισθάνονταν απειλή. 

     Από μια τέτοια εκδρομή, έφερε στο σπίτι ένα "λάφυρο", είτε από εγκαταλελειμμένη στάνη, είτε από δώρο από κάποιον βοσκό. Ένα κολλάρο αγκαθωτό, που φοράνε στους ποιμενικούς οι βοσκοί, ώστε να μπορέσουν ν' αντιμετωπίσουν οι σκύλοι τις επιθέσεις λύκων και αρκούδων! 

     Μέχρι πρόσφατα, απλώς φανταζόμουν τη χρήση τους. Αλλά προ ημερών είδα κάποιες εικόνες από κοπάδια, και στην Ανατολία, αλλά και στα Πυρηναία, με ποιμενικούς σκύλους να φοράνε αυτά τα κολλάρα. Κι έτσι, η απλή φαντασία επιβεβαιώθηκε τρανά. Και το "λάφυρο", που είναι ένα από τα κειμήλια, που κρατώ, πήρε πάλι τη θέση του, πλήρες πλέον νοήματος.

Πάνω, το Ηπεριώτικο κολλάρο, κάτω τα παραδείγματα 

των ποιμενικών με φορεμένα τα απροστατευτικά κολλάρα.

[*] Όσοι ενδιαφέρονται για το έργο του Τάκη Μαύρου, μπορούν να επισκεφθούν την ακόλουθη ιστοσελίδα: https://sites.google.com/view/takismavros/.