"Οι γυναίκες δεν κάθισαν μαζί μας" (Γεωργία Ταρσούλη, Ήμουν κι εγώ εκεί, 1, Αίγυπτος)

Ξαναδιαβάζοντας το πρώτο βιβλίο της Γεωργίας Ταρσούλη, από τη σειρά Ήμουν κι εγώ εκεί  (1. Αίγυπτος), έφτασα στο παρακάτω απόσπασμα:

"... Οι γυναίκες δεν κάθισαν μαζί μας, αλλά μας έστελναν τα φαγητά με μια μαύρη σκλάβα... "

και γύρισα πίσω σχεδόν 60 χρόνια! 

     Ήμουν στην Πυργέλα, παραμονή Χριστουγέννων, κι ο πατέρας μου, ο Τάκης Μαύρος, με πήρε και πήγαμε να επισκεφθούμε κάποιον θείο στο Κουτσοπόδι, το χωριό απ' όπου ξεκίνησε το σόι μας (*). Μας υποδέχθηκε ο θείος μου, καλωσυνάτος, περάσαμε στο "σαλόνι", όπου μου έκανε μεγάλη εντύπωση το γωνιακό χαμηλό τζάκι - το δικό μας ήταν στη μέση του τοίχου - κι ο θείος παράγγειλε καφέ για τον πατέρα μου και "... φέρτε ένα πιάτο σούπα για τον 'μικρό' ". Ήρθε ένα βαθύ πιάτο με μια πηχτή σούπα αυγολέμονο, που άχνιζε κι έβγαζε μια υπέροχη μυρωδιά. Αλλά όχι και στις 10 το πρωί! Κοίταξα με απορία τον πατέρα μου, το βλέμμα του έλεγε "τρώε και μην μιλάς"! Κι έτσι, εκών άκων, έφαγα τη σούπα!

Αλλά! Στο "σαλόνι" μείναμε μόνοι μας. Οι γυναίκες του σπιτιού (η θειά μου? ξαδέλφες? υπηρέτριες?) έμειναν στην πόρτα, να μας κοιτάζουν. Κι εγώ, κουταλιά παρά κουταλιά, κοίταζα μια το τζάκι, μια τον πατέρα μου να συζητάει με τον θειό μου, και μια τις "γυναίκες", που έμεναν όρθιες στην πόρτα, κοιτάζοντάς μας! Έτσι ακριβώς, όπως τα περιγράφει η Γεωργία Ταρσούλη! 

= = =

(*) Το αρχικό επώνυμο ήταν Μαύρας, όχι Μαύρος. Η οικογενειακή παράδοση θέλει να έχει έρθει κάποιος πρόγονος από κάποιο μέρος της Δυτικής Ελλάδας - το τοπωνύμιο "Αγία Μαύρα" υπάρχει και στην Αχαΐα, και στη Λευκάδα, και στη Ζάκυνθο, αλλά δεν καταφέραμε ποτέ να μάθουμε κάτι περισσότερο...